Pieśni miłosne Hafiza na głos i orkiestrę op. 26 (1914)

Cykl ośmiu Pieśni Hafiza op. 26 powstał latem 1914 roku w Tymoszówce. Do trzech części z op. 24 (Życzenia, Zakochany wiatr, Taniec) Szymanowski dokomponował pięć nowych pieśni (Serca mego perły, Wieczna młodość, Głos twój, Pieśń pijacka, Grób Hafiza) i zinstrumentował je na “niewielką a barwną orkiestrę z fortepianem, celestą, harfami etc., robiąc w ten sposób pewną koncertową całość” (K. Szymanowski Korespondencja 1982, s. 445). W Pieśniach Hafiza w wersji orkiestrowej widać wyraźniej krystalizację nowego stylu Szymanowskiego. W porównaniu z op. 24 dynamika brzmienia została wydatnie zróżnicowana. Kompozytor rozwarstwił struktury dźwiękowe fortepianu na dwa lub więcej planów w partii orkiestrowej. Koloryt dźwiękowy został wzbogacony dzięki dodaniu krótkich biegników i fraz instrumentalnych, zwłaszcza w partii instrumentów dętych drewnianych, oraz dzięki wprowadzeniu w szerokim zakresie środków zdobniczych i artykulacyjnych (frullato fletów, tremolo klarnetów i instrumentów smyczkowych wielokrotnie dzielonych, glissanda harfowe). Na dobór środków instrumentacyjnych miał też wpływ sam tekst poetycki, gdy np. migotliwa orkiestracja wstępnego odcinka pieśni Głos twój (t. 1-12) przygotowuje wejście partii wokalnej ze słowami “Najświętsze z srebrnych źródeł Selsebil” lub rozpoczynająca pieśń Wieczna młodość ostinatowa figura rytmiczna rogów przy słowach “Cóż oznacza serca twego bicie” zamiera w zakończeniu utworu w partii kotłów w sugestywnej augmentacji.