Kołysanka (La Berceuse d’Aïtacho Enia) na skrzypce i fortepian op. 52 (1925)

Jambiczny rytm, uporczywie powtarzany przez fortepian na początku, a później na końcu utworu sprawia, że od pierwszych taktów tytuł Kołysanki op. 52 wydaje się uzasadniony. „Usypiający” charakter muzyki podtrzymują kolejne ostinata w partii fortepianu. Na takim tle rozwija się kantylena solowych skrzypiec, która dla słuchacza obeznanego ze stylem Szymanowskiego brzmi wręcz ascetycznie. Tylko w epizodzie środkowym tryle i podwójne chwyty wzmagają ekspresję muzyki, w kulminacji nasuwając myśl o quasi-orientalnej ekstatyczności wcześniejszych dzieł.
Kołysanka powstała w lipcu 1925 w St-Jean-de-Luz w krainie Basków. Kompozytor gościł wówczas u Doroty Jordan-Robinson, toteż pełny tytuł utworu zawiera nazwę jej gościnnej willi: La Berceuse d’Aïtacho Enia.