Cztery pieśni do słów Rabindranatha Tagore na głos i fortepian (przekład polski J. Iwaszkiewicza) op. 41 (1918)

Mein Herz – Moje serce
Der junge Prinz I – Młody królewicz
Der junge Prinz II – Młody królewicz II
Das letzte Lied – Ostatnia pieśń

Zainteresowania orientalne Szymanowskiego zaznaczyły się także w pieśniach op. 41, chociaż brak im tej skali wyrazu i osobistego przeżycia, co w utworach poprzednich. Powstały kilka miesięcy wcześniej niż Pieśni muezina, wiosną 1918 roku, i w przeciwieństwie do tamtych nie wzbudzały w kompozytorze entuzjazmu. Możliwe, że Szymanowski nie czuł się pewnie w kręgu myśli i uczuć bengalskiego poety. Świat jego własnych doznań i wrażeń związanych z “egzotyką przestrzeni” mieścił się w granicach Arabii Szczęśliwej; dominował w nim motyw miłosnego upojenia, przejęty od liryków perskich. Wiersze Rabindranatha Tagore dalekie są od “hafisyzmu”, stąd w pieśniach do tych tekstów widoczne jest niezdecydowanie w wyborze jednej określonej konwencji. Przeważa w nich ton ściszonej, jakby beznamiętnej wypowiedzi pozbawionej egzotycznego kolorytu. Ale w drugiej pieśni (Młody królewicz I) uderza niespodziewanie wschodnia nuta fortepianowego akompaniamentu (staccato quasi il piccolo tamburo), zapowiadająca temat orgiastycznego tańca z II aktu Króla Rogera.