Dwa mazurki op. 62 (1933-1934)

Szymanowski całą swoją twórczość, podobnie jak Chopin, zakończył mazurkami. Napisane w latach 1933-34 dwa mazurki na fortepian to ostatnie utwory kompozytora. Od powstałych blisko dziesięć lat wcześniej 20 Mazurków op. 50 różnią je przede wszystkim znacznie słabsze związki z folklorem; rytm mazurkowy potraktowany jest w nich bardziej swobodnie, niejako aluzyjnie, brakuje też odniesień tonalnych do muzyki ludowej. Charakterystyczne jest natomiast nowatorskie ujęcie faktury fortepianowej, polegające na wprowadzeniu ornamentalnych figuracji niwelujących tok rytmiczny mazurka i uwypukleniu efektów czysto brzmieniowych, a także pewna powściągliwość i wyrafinowanie ekspresji. Można zaryzykować twierdzenie, że o zatytułowaniu tych miniatur jako mazurków zadecydowało nie tyle nawiązanie do archetypu tańca ludowego czy też nawet do jego chopinowskiej stylizacji, co raczej samo poczucie wewnętrznej więzi kompozytora z dziedzictwem Chopina.
O pierwszym z utworów kompozytor pisał 22 lutego 1933 roku w liście do Zofii Kochańskiej: „Napisałem bardzo przyjemny i pogodny mazurek, który bardzo lubię grać. Zabawna rzecz, że piszę właściwie coraz pogodniejszą muzykę na starość!!” Drugi mazurek zawdzięcza swe powstanie zamówieniu, jakie Szymanowski otrzymał w czasie pobytu w Anglii jesienią 1934 od londyńskiego melomana Sir Victora Cazaleta. Oba mazurki zostały wykonane po raz pierwszy przez samego kompozytora na prywatnym koncercie w Londynie, 4 listopada 1934 roku.